Jak pójdę na imprezę to nikt nie poprosi mnie do tańca i będę podpierać ściany. Jak nie zaliczę tego egzaminu to koniec ze mną. Na pewno się pomylę. Nie uda mi się. Nigdy nie wyjdę z depresji, już zawsze będę przygnębiona. Zadzwonił do mnie, na pewno już nie chce się ze mną spotykać. Wyrzucą mnie z pracy. 5. Czytanie w Pokłóciliśmy się o Dracona - Fred zrobił wielkie oczy gdy powiedziała jego imię -Jaa stwierdziłam ,że może nie jest taki zły , że może to wszystko to wina jego matki i ojca aa oni zaczęli na mnie krzyczeć i Rron powiedział że Malfoy miał rację nazywając mnie głupią szlaamą a Harry przytaknął - Dlaczego on się nie odzywa? Kiedy facet się nie odzywa, ty też tego nie rób: złota zasada Co robić, gdy facet się nie odzywa: 3 porady 1. Zadaj sobie pytanie, czy warto 2. Urwij z nim kontakt 3. Wykorzystaj siłę mediów społecznościowych Dlaczego on się nie odzywa: podsumowanie Dlaczego on się nie odzywa? Na oficjalnym profilu na Facebooku produkcji pojawiła się zapowiedź nowego odcinka, na którym widać, jak mężczyzna pakuje rzeczy żony. "Pokłóciliśmy się z Zuzią, że nie chcę jechać do Niemiec, a teściowa gada 'jedź, jedź, bo będzie dobry byt', a po ja tam pojadę?" - powiedział na nagraniu bohater produkcji. Obecnie w poniedziałek postawiłam sprawę tak że chce wiedzieć czy jest sens dalszej znajomości. Zadzwonił do mnie i powiedział że chce mi poświęcić więcej czasu i napewno nie zamierza zakanczac znajomości tylko że ten tydzień ma bardzo ciężko i od tej pory już się nie odzywa. Ja też nie pisze. Kary finansowe to nie moje kompetencje, tutaj zadecyduje dyrektor sportowy i zarząd. Kara działa przez chwilę, a ja wierzę w słowo świadomość. Widzę sportową złość w swoim zespole i . 14 odp. Strona 1 z 1 Odsłon wątku: 4392 14 października 2009 15:15 | ID: 62980 Poznalismy sie niedawno i od razu cos zaskoczyło. Wymienilismy sie numerami i mielimy sie umowic na spotkanie ale on sie nie odzywa. Caly czas o nim mysle a on nic. Taka niepewnosc jest najgorsza. Dlaczego faceci juz tacy sa ze roznieca nadzieje na cos fajnego mowia ze wszystko super zadzwonia spotkamy sie a potem zapada cisza? :((( 14 października 2009 15:17 | ID: 62986 Albo jest zaganiany i naprawdę nie ma na to czasu, albo w jego mniemaniu coś nie zaskoczyło jednak między Wami. Takie jest moje zdanie. 14 października 2009 15:17 | ID: 62987 a może cos się stało i watro samemu zadzwonić lub spróbować się skontaktować... czasami bywaja dziwne zbiegi okoliczności 3 Bulinka Poziom: Niemowlak Zarejestrowany: 18-02-2009 22:24. Posty: 2779 14 października 2009 16:09 | ID: 63017 Może numer zagubił,tak może być ,warto zrobić ten pierwszy korok i zadzwonić albo sms 14 października 2009 20:14 | ID: 63075 Obejrzyj koniecznie film "Kobiety pragną bardziej". Tam jest wszystko na ten temat. 5 Lara73 Zarejestrowany: 17-04-2008 09:04. Posty: 849 14 października 2009 20:34 | ID: 63078 wyślij sms-a albo zadzwoń, a jak sie bedzie wykręcał, to daj sobie spokój 6 monaaa71 Poziom: Przedszkolak Zarejestrowany: 28-01-2009 08:46. Posty: 28735 14 października 2009 21:00 | ID: 63089 zadzwoniłabym sama po pewnym po rozmowie będziesz wszystko wiedziała...3mam kciuki:) 7Anonim (viakom) (autor wątku) 19 listopada 2009 19:04 | ID: 80318 Tyle czasu minelo i nie zadzwonil :(( A ja mysle o nim do tej pory :(( Boje sie pierwsza odezwac zeby sie nie osmieszyc :(( Co robic? 19 listopada 2009 19:43 | ID: 80328 Dobrze ci dziewczyny radzą. Zadzwoń i spytaj co słychać. Uwierz, że sie nie ośmieszysz. Jeśli rozmowa sie rozwinie to dobrze, jeśli nie, to juz będziesz wiedziała co i jak. 20 listopada 2009 07:38 | ID: 80403 nie ośmieszysz się - a jak nie będzie chciał z Toba się spotkać czy rozmawiać to przynajmniej będziesz wiedziała na czym stoisz... 20 listopada 2009 08:28 | ID: 80429 pewnie że zadzwoń a jak się boisz to chociaż smsa wyślij jak odpisze to znaczy że nie zapomniał a jak się nie odezwie to już będziesz wiedziała na czym stoisz! najgorsza jest niewiedza! 11 dziecinka Zarejestrowany: 07-05-2008 11:21. Posty: 26147 20 listopada 2009 10:41 | ID: 80582 popieram, spróbuj się do niego odezwać. 25 listopada 2009 16:19 | ID: 82839 Dzieczyno :) pamiętaj Facet to zawsze Facet ... z nimi to jak z dzićmi cierpliwie i ze sposobem :P 3m się 13 Bulinka Poziom: Niemowlak Zarejestrowany: 18-02-2009 22:24. Posty: 2779 25 listopada 2009 19:54 | ID: 82908 26 listopada 2009 11:11 | ID: 83127 daj sobie z nim spokój...niesłowny od poczatku... Sprawa zabójstwa Małgosi Krajniewskiej z Chojnic44:15July 27, 2022Sprawa zabójstwa Izabeli Szwajkosz, która zarejestrowała własną śmierć. 33:26July 26, 2022Sprawa zabójstwa Ewy Serafin z Krosna Odrzańskiego18:54May 24, 2022Tylko prawda - Zbigniew WołoszynHistoria tajemniczej śmierci warszawskiego fizyka, Zbigniewa Wołoszyna, który prowadził badania nad skażeniem powietrza po wybuchu reaktora jądrowego w 01, 2022Butelka wody - Piotr SikoraSprawa zabójstwa 21-letniego Piotra Sikory na stacji benzynowej w Egiertowie (woj. pomorskie).17:12May 01, 2022Sprawa zabójstwa Krzysztofa Kuca10:37April 30, 2022NASTOLATKA zabita za DŁUGI? - Kasia SAWICKA24 kwietnia 2017 roku, w godzinach wieczornych Katarzyna Sawicka wyszła z domu rodzinnego w Stanach Dużych. Po kilku dniach w lesie znaleziono jej zwłoki. Ciało było zmasakrowane. Kto i dlaczego zabił Katarzynę?20:20March 04, 2022Chora MIŁOŚĆ nad Białym Dunajcem - Ewa i JanekEwa poznała Janka, gdy miała 11 lat, on 25. Gdy dziewczyna skończyła 15 lat, zostali parą. Lata wykorzystywania seksualnego i brak wsparcia ze strony dorosłych doprowadził do 19, 2022ZAGINIĘCIE Ani z Simoradza - Anna JAŁOWICZOR24 stycznia 1995 roku w Simoradzu (woj. śląskie) została uprowadzona 10-letnia Ania Jałowiczor. Mimo upływu blisko 27 lat, wciąż nie wiemy co się Nią stało. 01:01:46December 13, 2021ŚMIERĆ dziewczyny z PLAYBOYA - Paula SLADEWSKIHistoria brutalnej zbrodni na Pauli Sladewski (tancerce i modelce). Paula i jej chłopak udali się na imprezę w nocnym klubie w Miami, z której wrócił tylko on. Kto skrzywdził Paulę?32:04October 31, 2021Prywatna IMPREZA w APARTAMENCIEAngie Barlow udała się na prywatną imprezę. Przed jej rozpoczęciem wysłała do przyjaciółki smsa z adresem oraz następującą wiadomością: "to na wypadek, gdybym zaginęła". Dziewczyna nie wróciła z tego 21, 202124:25July 14, 2021 napisał/a: Gosiaaa 2008-02-09 09:25 Czesc mam 16 lat, a juz mam problemy z chłopakiem! Może to wydać się dla niektórych dziwne, ale tak jest. Bardzo często kłóce się z nim o bzdury tak naprawde. Ostatnio była taka sytuacja, że chciał się spotkać z dziewczyną którą kompletnie on nie zna i ja też. Bardzo się pokłóciliśmy. Napisałam do tej dziewczyny że nie chce żeby on się z nią spotkał! Dobrze zrobiłam??? Nawet wziełam numer do niej od niego z telefonu. Wiem o tym żeby mnie nie zdradził bo on nie jest taki... ale jednak obawe mam. Teraz też się bardzo pokłóciliśmy o to że niby ja go kłamie..Że nie powiedziałam mu prawdy to co kiedyś mnie z kimś łączyło... Choć tak naprawde on o wszystkim wie..Rozmawiałam z jego kolegą i on powiedział że mój chłopak lubi czasami się pokłócić bo to jest adrenalina w związku takie napięcie..tylko on nie wie jak ja wtedy cierpie :( Czy to jest normalne?? Naprawde nie wiem co ja mam robić??? Porozmawiać?? To co mam mu powiedzieć??? :confused: Nie potrafie z nim zerwać bo go zabardzo KOCHAM.. Prosze pomóżcie mi.. błagam napisał/a: Lonka1989 2008-02-09 10:55 Ile czasu szukałam ciebie to ja nie mogę ;) już zaraz Ci odpisze;) napisał/a: Lonka1989 2008-02-09 11:02 Dobrze zrobiłaś,że wzięłaś numer do tej dziewczyny. Zaufaj mu ale lepiej trzymaj rękę na pulsie. A twój chłopak jest jakiś dziwny;( chce spotykać się z dziewczyną której nie zna, po co??? żeby szukać już nowej dziewczyny? spytaj mu się czy ty mu już nie wystarczasz czy jak? czemu chce się z nią spotkać? i czy nie lepiej żebyście spędzili ten czas razem a nie na spotykaniu z nowymi ludzi,którzy wam do szczęścia nie są zdaniem powinnaś powiedzieć mu,żeby tego ci nie robił bo ty go kochasz i to cię boli. a jeśli to nie poskutkuje to zadzwoń do tej dziewczynie i powiedz żeby dała sobie z twoim chłopakiem spokój bo jest zajęty. Pozdrawiam napisał/a: Gosiaaa 2008-02-09 11:08 Też się go pytałam po co... a on że to bedzie tylko koleżanka..Że nic więcej nie bedzie... Wiele rzeczy mu mówiłam to on odrazu się oburzał.. i mówił " no własnie a mówisz że mi ufasz.." Z tą dziewczyną pisałam.. ona w jakiś sposob mnie zrozumiała i powiedziała że odemnie by zależało to spotaknie ale jeżeli się nie zgadzam to ok. Teraz jesteśmy pokłóceni i nie wiem co jemu chodzi po głowie... naprawde jestem w kropce..? napisał/a: Lonka1989 2008-02-09 11:14 wiesz co on jest jakiś niezdecydowany... Po co mu koleżanka ? jeśli do rozmowy to ma ciebie. Do spotykania się?? też może z Tobą... Radzę Ci,żebyście znaleźli kompromis... Np jeśli mu tak zależy to niech weźmie cię ze sobą i przedstawi jako dziewczynę ;) tobie będzie miło, mu też powinno bo spotka się z koleżanką, a ta koleżanka będzie wiedziała,że ma sie nie wtrącać;) napisał/a: GreenFairland 2008-02-09 11:16 Też mam 16 lat i jestem z chłopakiem 1,5 roku :) I też bardzo często się z nim kłoce o takie rozne głupoty .. ale moim zdaniem czasami to dobrze robi dla zwiazku. Poniewaz duzo rzeczy mozna rozwiazac. Tylko u mnie przewaznie te klotnie związane sa z zazdroscia. Myśle,ze bedzie dobrze :) Pozdrawiam . napisał/a: Gosiaaa 2008-02-09 18:29 Ja wiem że czasami kłotnie dobrze robią.. Tylko bez przesady on ciągle coś wymyśla do kłótni. Naprawde nie wiem co mam robić.. Już trzeci dzień się do mnie nie odzywa :( a nawet z nim nie pogadam bo on jest takim typem chłopaka który woli przeczekać a potem nie bedzie nawiązywał do tego tematu tak jest zazwyczaj napisał/a: Maribel 2008-02-10 23:01 Witaj miałam taki sam typ chłopaka jak ty. I wiem co czujesz. Tu co poniektórzy mają rację, zgadzam sie z nick :Lonka 1989 ale jeszcze dodam od siebie. Mianowicie jeśli twój chłopak robi coś takiego za twoimi plecami to nie jest wart ciebie. Chyba że to był jeden jedyny prawo mieć takie bym na twoim miejscu szczerze i otwarcie pogadała z nim w 4 oczy i powiedziała mu : związek polega na wzajemnym uczuciu,szczerości,prawdzie,zaufaniu a przede wszystkim na byciu razem w chwilach dobrych i złych i rozwiązywaniu ich chłopak powinien liczyć się z twoimi uczuciami i szanować ciebie jako dziewczynę a nie wściekać się i obrażać jak dziecko. Bo gdy jest aż tak źle że nie potraficie dojść do ugody nie warto to ciągnąć i psuć sobie niepotrzebnie powiem ci szczerze w każdym chłopaku jest dziecko i dopiero jak wejdzie w wiek dojrzały zrozumie jakie błędy robił. Musisz z nim postępować jak z dzieckiem. Jak się obrazi zostaw go nie dzwoń nie smsuj niech sam do ciebie się zrobi to szybciej niż myślisz. gdy ty sie denerwujesz pisząc dzwoniąc do niego on sobie myśli : pokłóciłem się ona nie może przeboleć, mam nad nią przewagę bo piszę do mnie próbuje zadzwonić potrzymam ją w niepewności.!? , a gdy przestaniesz zacznie sie zastanawiać: oj coś nie tak skoro dała sobie spokój. I skontaktuje się z musi mieć czas na przemyślenia. Bo my jako dziewczyny wyżalimy się tej samej płci a chłopacy w sobie to duszą. U jednego trwa to dzień a u innego trzy dni czy dłużej. Musisz być cierpliwa. Zobaczysz na pewno się jak to zrobi powiedz mu że jak nie zacznie ciebie traktować poważnie i szczerze z tobą nie pogada ty się na niego jak będzie miał co do ciebie zastrzeżenia powiedz że nie traktuje ciebie poważnie skoro związek polega na kłótniach .Wtedy zacznie się zastanawiać czy przypadkiem coś nie trzeba z tym zrobić. Bo ja tu jedno widzę. On ma przewagę nad Tobą. A powinno być to bo może się źle W razie problemów pisz. napisał/a: Gosiaaa 2008-02-11 10:47 Naprawde dziękuje wam za te wszytskie rady!! Wszystkie by napewno poskutkowały ale juz ich nie wykorzystam bo już niestety nie jesteśmy ze sobą;(;(((:( mowi sie trudno... nie pierwszy nie ostatni.. chociaz nie powiem ze nie cierpie i nie placze... ale jest juz lepiej... Dziękuje jeszcze raz :).. A najbardziej Lonce1989 z która pisze na gadu:) pozdrawiam i caluje was mocno.. Jak macie jakiś problem to możecie pisać do mnie... ide na psychologa wiec... heh :*:* napisał/a: Gosiaaa 2008-02-18 16:56 ostatnio pisałam że nie jestem już z moim chłopakiem... a tu jednak wróciliśmy do siebie) jest teraz o wiele lepiej niż ostatnio) dziękuje jeszcze raz za wasze rady) pozdrawiam buziaki dla was!!!! napisał/a: solarus135 2008-02-18 18:08 Hejka Gosiu;) Tak już w życiu bywa że raz na wozie raz pod wozem ale zasada zwykle jest jedna "jeśli kocha to wruci" leprzej rady dać nie mogę chociaż doradzał bym w przypadku takich powtórek odczekać 7 dni (albo już na maksa 2 tygodnie) zanim podejmiesz jakieś poważne decyzje bo zwykle chłopak jeśli kocha to robi mu się przykro i powoli zaczyna sobie uświadamiać że "co on najleprzego narobił przecież on ją kocha" no i zaczyna nieśmiało wracać ale tak żeby się nie skapneła że może nad nim panować jak chce bo wtedy rozpad takiego związku mórowany jak jedna strona nadużywa władzy:/ Do wszystkich czytających ten post jeśl macie problem i chcecie się poradzić/wygadać to piszcie (gg: "5686858") bo ja lubie pomagać w sprawach sercowych bo tak jakby wtedy nie zwracam uwagi na swoje:/ i się nie muszę martwić a taka rozmowa potrafi pomuc:) napisał/a: kitty88 2008-02-23 16:14 Moim skromnym zdaniem, a opieram się na własnych przeżyciach- nie zawsze opłaca się dawać drugą szansę. Akurat w Twoim przypadku wyszło na dobre, coś się zmieniło. Często bywa tak, że facet zauważa,że powrót jest mu na rękę, a bo z tamtą nie wypaliło albo po prostu nie ma co robić. Mam nadzieję, że w Twoim tak nie będzie i Twój związek dostał drugą szansę na dużo lepszą przyszłośc. 3mam kciuki za Was :) Może nie powinnam o to pytać, ale robię to nie dlatego, że jestem wścibska, raczej ze zwykłej ciekawości i jako ta mniej jest najczęściej powodem kłótni (tych poważniejszych) z waszymi drugimi połowami?U nas ostatnimi czasy jest to praca mojego j-n-m, a właściwie jej skutki, czyli brak czasu dla mnie i jego przemęczenie. Właściwie to już pomijam to, że czasem mi przykro, kiedy wybiera pracę (bo nie zawsze musi iść, a idzie), ale najwzyczajniej w świecie martwie się o jego zdrowie, brak snu, ale on nie potrafi tego zrozumieć i wciąż powtarza, jak bardzo potrzebne są jemu/nam pieniądze. Reszta to przyziemne sprawy, typu brudne buty i nieogolona twarz, tudzież inne pierdoły (bo czepialska jestem strasznie), ale tym się nie przejmujemy. A, no i nienawidzę, kiedy ktoś krzyżuje mi plany, a j-n-m dość często z czymś wyskakuje w ostatniej się jednak boję, żeby nie było między nami tak, jak w moim rodzinnym domu - w 90% przypadków chodzi o pieniądze, a raczej ich brak. Nigdy nie chciałabym się o to kłócić ze swoją połową. Odpowiedzi (25) Ostatnia odpowiedź: 2013-06-13, 12:53:41 Ja chyba też się z moim mężusiem nie kłócę. Zwykle dochodzi do sprzeczek o pierdoły. I nawet to nie są sprzeczki. Zwykle ja prowadzę monolog, bo w naszym związku ja jestem zdecydowana choleryczką, a on siedzi, słucha (albo i nie) i to działa zwykle na mnie jak czerwona płachta na byka. Jego milczenie doprowadza mnie do białej gorączki, ale jak w końcu popyszczę, to wreszcie mi przechodzi. Takie spprzeczki zwykle działąją w moim przypadku jak burza po upalnym dniu - oczyszczająco... Odpowiedz My z mężem się raczej nie kłucimy. Jak już to tylko czasem zdaży się jakas "ostrzejsza" wymiana zdań...przeważnie dotyczy ona tego,że mało mi pomaga...ale tak to u nas wszystko jest oki i żadnych "takich problemów" nie ma,żeby dżeć koty... Odpowiedz madelaine napisał(a):my najczesciej sie klocimy o brak czasu mojego meza dla mnie to to samo co u nas :( Odpowiedz my najczesciej sie klocimy o brak czasu mojego meza dla mnie :( odkad prowadzi swoja firme mamy dla siebie naprawde malutko czasu :( a ze ja jestem straszna pieszczocha to robie mu wymowki -on natomiast tlumaczy sie ze robi to wszystko dla nas zebysmy mieli lepsza przyszlosc - ja mu oczywiscie wierze bo wiem jak bardzo mnie kocha ale to nie zmienia faktu ze pomimo ze jestesmy razem to strasznie mi go brakuje :( Odpowiedz a ja sie kloce i to ostro, bo ze mnie taka raczej zadziora , na szczescie Ktos tam na gorze pomyslal o mnie i dal mi bardzo wyrozumialego meza :), ktory potrafi konczyc nasze klotnie Odpowiedz xena_music napisał(a):monia:) napisał(a): nie możemy się gniewac bo mamy tylko jedna sypialnię i taka odpowiedź mi się podoba:):) taka jest prawda..... nawet jakbysmy się pokłócili to co potem... na noc i tak do jednego łóżka 8) Odpowiedz Nie wiem czy to jest dobre - gzieś wyczytałam, że to nie sposób - ale zawsze staram się kłaść spać w zgodzie. Nie po to braliśmy ślub, by leżeć do siebie plecami. Piękne chwile umykają szybko więc nie ma nic wspanialszego, niż odpoczywać psychicznie i fizycznie u boku mężczyzny, którego się kocha. A kłócimy się ostro ale krótko - wyrzucenie z siebie emocji a potem uporządkowanie, o co właściwie nam chodziło :D Odpowiedz xena_music napisał(a):barbarosa, ja poprostu pamiętam z 1,5 roku temu, moze wiecej scene gdzie pokłóciliśmy sie nie wiem o co juz, ale mój mąz dumnie poprostu wyszedł do pracy bez słowa. Jak się pogodziliśmy miał druga awanturę gotową ale dla mnie słuszną- pokłócisz się ze mną-twoja sprawa, nie odzywasz sie no problem, ale z dzieckiem ZAWSZE masz się witać i zegnać normalnie, i bez fochów, bo to ze mną wojna nie z dzieciną... a moj po straszliwej klotni specjalnie podchodzi do dziecka ktore mam w tym czasie na sie do niej usmiecha i mowi jak mocno ja traktujac jak powietrze.....wiec nie wiem co jest sie staramy sie tego nie robic przy majac 2 pomieszczenia do dyspozycji....rozmawiac tez juz probowalismy,ale nawet podczas niej bywa roznie...Trzeba sie do tego przyzwyczaic i robic tak zeby ta druga polowa nie miala powodu do jestesmy uparci i trudno isc nam na kompromis. Odpowiedz my jak juz sie podrzemy to "o wiatr" - tak to sobie nazywamy. pierduly zawsze, co do reszty jestesmy zgodni az slodko Odpowiedz monia:) napisał(a): nie możemy się gniewac bo mamy tylko jedna sypialnię i taka odpowiedź mi się podoba:):) Odpowiedz my się raczej nie kłocimy jesli nawet jkas drobna sprzeczka to tylko wymiana zdań i jest OK nie miewamy cichych dni nie możemy się gniewac bo mamy tylko jedna sypialnię Odpowiedz ja mysle ze kłótnie niekoniecznie są czymś złym zależy jak sie kłócimy Odpowiedz to samo powiedziałam od tego czasu staramy sie jeśli nawet jakas sprzeczka załatwic to np w kuchni czy po za dzieckiem, po co ma widziec???? no i oczywiście przeprosił wtedy i zrozumiał ze to cios poniżej pasa, bynajmniej nie tylko dla mnie... Odpowiedz no jezeli on sie nie odzywa do dziecka to nie wiem dziwne to dziecko nie powinno czuc sie odpowiedzialne za spory rodziców i nie nalezy go w to mieszac Odpowiedz barbarosa, ja poprostu pamiętam z 1,5 roku temu, moze wiecej scene gdzie pokłóciliśmy sie nie wiem o co juz, ale mój mąz dumnie poprostu wyszedł do pracy bez słowa. Jak się pogodziliśmy miał druga awanturę gotową ale dla mnie słuszną- pokłócisz się ze mną-twoja sprawa, nie odzywasz sie no problem, ale z dzieckiem ZAWSZE masz się witać i zegnać normalnie, i bez fochów, bo to ze mną wojna nie z dzieciną... Odpowiedz ciche dni to czasem mój ślubny obstawia, a ja tego nie znosze bo to sie na dziecku odbija....chcąc nie chcąc dziecko pokrzywdzone zgadzam sie z xeną poza tym uważam ze to objaw niedojrzałosci tak sie zachowują przedszkolaki jak sie obrażą i to zrozumiałe dorosłych jednak stać na wiecej cyrk i dziecinada Odpowiedz ciche dni to czasem mój ślubny obstawia, a ja tego nie znosze bo to sie na dziecku odbija....chcąc nie chcąc dziecko pokrzywdzone Odpowiedz No ja niestety krzycze, jestem choleryczką Ale szybko mi przechodzi lol Odpowiedz Też jestem wielkim przeciwnikiem cichych dni. Chyba nie ma nic gorszego, niż takie przeczekiwanie i potem podchody, kto w końcu pęknie... U nas chyba nikt nie jest żywiołowy, bo nikt nie krzyczy. Raczej spokojnie rozmawiamy. Ja strasznie nie lubię krzyków, bo moi rodzice właściwie tylko w ten sposób ze sobą rozmawiają... Odpowiedz u nas kiedyś też było tak, że ja krzyczałam, a on nic, cisza, przeczekiwał wszystko w spokoju. ale ostatnio to się zmieniło, wrzeszczymy na siebie oboje :) zapomniałam jeszcze o jednym, kłócimy się czasem o to, że ja nie chcę chodzić na herbatkę do jego mamusi :P na szczęście nie ma u nas tzw. cichych dni, powiemy sobie co mamy do powiedzenia, ale później, już na spokojnie szukamy wyjścia z sytuacji ... Odpowiedz U nas burzliwie ale krotko. Ja wrzeszcze, Tomek siedzi cicho, co wkurza mnie niemilosiernie Typowy stoicyzm. Wolalabym bardziej zywiolowego partnera do kłotni A o co sie klocimy - o wychowanie psa, mamy na ten temat rozne poglady - o bałagan w szafie, ktory mnie strasznie wkurza - o takie codzienne banalne rzeczy,o PIERDOŁY lol Odpowiedz my kłótni mieliśmy może z dwie takie poważniejsze, ale to przez osoby trzecie tylko, a na codzień-spory-wiadomo, muszą być bo by było nudno:P zazwyczaj o jego siedzenie przed kompem, kiedyś były o to ze ja go o coś prosiłam to czekałam godzinę, dwie, pięc, czasem 2 dni az to zrobił, a jak kolega czy koleżanka dzwonili bo kom im sie popsuł czy co to w ciagu 5 min był w drzwiach gotowy do pomocy tłumacząc że on tez kiedyśmoze od nich potrzebować pomocy, np pożyczyć garaż...no i tu sie zaczynało:):) Odpowiedz a my sie klocimy 8) tzn ja wrzeszcze i wygarniam mu a on probuje zrozumiec o co mi chodzi, po czym po moim 15sto minutowym wywodzie pyta o co tak naprawde chodzi, wtedy mam ochote wziac siekiere i zrobic z niej uzytek:lol: lol lol A co co??? Najczesciej o bzdury jakies... niestety zdarza sie o rozrzucane skarpetki :D o pryncypia sie raczej nie klocimy...po prostu wymieniamy zdania 8) Odpowiedz my tez sie nie kłócimy tylko....krzyczymy na siebie :x i nam przechodzi a chodzi zawsze o pierdoły lol Odpowiedz Ja się ze swoim mężem nie kłócę. Czasami zdarza się, że on wyjedzie z jakimś głupim tekstem, albo mi się coś wymsknie niestosownego i przez to drugiej osobie zrobi się przykro. Ale wtedy zawsze szybko się przepraszamy :). A co do sprzeczek, to jakoś nie kłócimy się o jego porozrzucane skarpetki (może ja poprostu nie jestem pedantką i nie przeszkadza mi to), ani o to, że ja zużyje 17 kubków do herbaty w jeden wieczór ( mój mąż się zawsze z tego śmieje, ale ostatnio jak byłam u rodziców, to mówi, że właśnie lasu kubków najbardziej mu brakowało ;)). Także jakieś tam nieporozumienia zdarzają się, jedynie gdy jesteśmy zmęczeni i przepracowani, ale szybko mijają. Nigdy nie pokłóciliśmy się o sprawy istotne typu pieniądze, praca, rodzina. Zawsze gdy jest problem, to czekamy z omówieniem go, gdy oboje jesteśmy wypoczęci, by spokojnie o tym pogadać. Odpowiedz Odpowiedz na pytanie Znowu tu jestem po dość długiej przerwie. Trochę się zmieniło w moim życiu. Mąż odbył terapię odwykową w tamtym roku, jednak relacje między nami nie uległy trochę ze sobą rozmawialiśmy ale obecnie nie rozmawiamy od ponad miesiąca. Odpowiedział mi pewnego dnia w mało kulturalny sposób, zwróciłam mu nawet uwagę żeby tak ze mną nie rozmawiał i od tamtej pory milczymy oboje. Zblokowało mnie zupełnie. Ileż mogę jeszcze tolerować takie zachowanie. Żyjemy jak dwoje obcych sobie ludzi. Zresztą, znam to doskonałe. Takie etapy mam już za sobą. Czuję że ze mną dzieje się coś złego i że wciąż myślami wracam do tego co było. Chyba nie potrafię mu przebaczyć. Z jego strony nie usłyszałam słowa przepraszam, wybacz mi. Wtedy może byłoby mi łatwiej zapomnieć o krzywdzie którą mi wyrządził przez te wszystkie lata. Proszę niech ktoś mi da wskazówkę jak mam postępować z alkoholikiem, który nie pije, pszeszedł terapię ale nadal międ@y nami jest źle. Cześć Przeczytałem z uwagą to, co napisałaś. Bardzo mi pomogło spisanie krzywd, jakie wyrządziła mi żona. Napisałem bardzo dokładnie to, co zrobiła, kiedy, i jak się z tym czułem. Wyrzuciłem z siebie całą złość i żal. A potem to zniszczyłem. Zrobiłem to w dwóch turach. Za pierwszym razem nie byłem świadomy skutków, jakie to wywoła. Zobaczyłem jednak, że po zniszczeniu spisu krzywd jest mi trudniej formułować pretensje do żony. Postanowiłem pójść tym tropem, i za drugim razem spisałem pozostałe żale i pretensje z zamiarem pozbycia się ich na stałe. Niszcząc mój akt oskarżenia zdecydowałem, że nie będę już do tego wracał. Bardzo mnie to uwolniło. Nie ma żadnej przesady w stwierdzeniu, że patrzę na żonę po przeszło dwudziestu latach od ślubu jakbyśmy byli miesiąc po ślubie, w tym sensie, że żona ma całkowicie czystą kartę. Żadna z raniących sytuacji, jakie przez te 20 lat miały miejsce nie wpływa na mój stosunek do żony. Nie mam do niej absolutnie żadnych pretensji, żalów czy roszczeń. Z pomocą mojej Siły Wyższej uwolniłem się od tego, i dobrze mi z tym. Pielęgnowanie żalu wysysa energię. Teraz mam jej dużo więcej na konstruktywne postawy. Kolejnym krokiem była decyzja, że będę traktował żonę w nowy sposób: uśmiechał się, dawał jej pierwszeństwo, akceptował, że zaniecham żądań, nie będę obwiniał, będę afirmował, współdziałał, uważnie słuchał, przykrywał miłością i dawał przestrzeń. Gdybym nie pozbył się pretensji, ten program byłby niewykonalny. Ponieważ jednak pozbyłem się ich, jestem w stanie tak właśnie postępować. Nasze życie nie stało się sielanką, i żadne z nas nie stało się ideałem. Ale dużo łatwiej żyje się bez pretensji, skupiając się na okazywaniu miłości. Nie czekałem na drugą stronę, na to, że ona coś zrobi, ani nie przebaczałem warunkowo. Moja decyzja okazywania miłości też nie jest uwarunkowana. Robię tak, bo taki jestem, to są moje wybory, tak właśnie chcę. Żona to docenia, odwzajemnia to. Usłyszałem "przepraszam" jakiś czas po tym, jak przebaczyłem. I było to bardzo konkretne i szczegółowe "przepraszam", obejmujące długi okres czasu. Nie uzależniam mojego przebaczenia i okazywania miłości od zachowania żony. Zdecydowałem się przykrywać miłością jej słabe chwile. W moim przypadku to działa, może Cię to do czegoś zainspiruje. Pozdrawiam, Tomek Za tę wiadomość podziękował(a): andrzejej, Katarzynka77, marcin, Krysia 1967, Aknum Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Proszę niech ktoś mi da wskazówkę jak mam postępować z alkoholikiem, który nie pije, pszeszedł terapię ale nadal międ@y nami jest źle. Witaj novaja ponownie. Wskazówka jest prosta - zająć się sobą, swoim samopoczuciem, swoim podejściem do siebie samej, uzmysłowieniem sobie co czuję, czego oczekuję i czy słusznie, o co mam żal i czy potrafię go się "pozbyć" - jak mam to wszystko zrobić? Kłania się terapia albo Al-anon i przepracowanie "siebie" - odkrywanie siebie i dbałość o swą równowagę emocjonalną. Mi osobiście podobał się wpis Tomka, jego "akt oskarżenia" przeciw "przestępstwom" pijącej żony, a potem - zniszczenie go. Uwolniło go to od żali, pretensji i pielęgnowania urazów. To one blokują Waszą komunikację. Zadbaj o siebie, fajnie że jesteś znowu. Za tę wiadomość podziękował(a): Katarzynka77, Alex75, marcin, Krysia 1967 Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Wreszcie dotarło do mnie to, że jestem współuzależniona i potrzebuję jakiejś terapi, czegokolwiek, rozmowy z innymi którzy przeżywają to co ja i czują się podobnie. Udało ci się zrobić coś dla siebie? Współuzależnienie nie mija samo i nie znika też wtedy kiedy partner podejmuje leczenie. Mechanizmy współuzależnienia były u mnie aktywne przez długi czas a ja w ogóle nie zdawałam sobie z tego sprawy i tego nie widziałam. To terapeutka nauczyła mnie jak je dostrzegać i odpowiednio reagować. Nie jest łatwo odciąć się emocjonalnie, nie wracać do przeszłości, skupić się na sobie, ale jest to możliwe. Dlatego są terapie współuzależnienia, mitingi Al-anon, można sobie pomóc. Za tę wiadomość podziękował(a): marcin, Krysia 1967 Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Bardzo wszystkim dziękuję za ostatnie wpisy. Myślę, że wyciągnę z nich jakieś wnioski dla siebie. Trochę inaczej wyobrażałam sobie nasze relacje po odbytej przez męża terapii. Przecież pomogłam mu kiedy był w okropnym stanie. W czasie jego pobytu na leczeniu napisałam list do Niego, szczerze i otwarcie opisując swoje uczucia i przeżycia jakich doświadczałam kiedy on pił. Myślałam, że to doceni, podziękuje mi. Było to dla mnie bardzo trudne. Kiedy go zapytałam jak poradził sobie z odczytaniem tego listu na forum grupy, odrzekł tylko-dałem radę. Nic więcej. Wogóle trudno mi jest pisać o tym wszystkim. Kiedy wrócił do domu już po odbytej terapii o nic go nie wypytywałam, czekałam że być może sam się otworzy i będzie chciał że mną porozmawiać. Owszem, rozmawialiśmy że sobą, ale o codziennych, zwykłych sprawach, nie o tym co najważniejsze czyli o nas, naszym dalszym życiu, jego terapii, o tym co chcemy zmienić aby poprawić relacje. Niczego takiego nie było. Pewnie jak zwykle oczekiwałam na zbyt wiele. Teraz nie rozmawiamy od ponad miesiąca. Nie mogę po prostu tolerować tego w jaki sposób mój mąż mnie traktuje. Piszę dość haotycznie, jest już późno. Myślę, że nie mogę mu odpuścić złego traktowania mojej osoby, niewłaściwego odnoszenia się do mnie. Uważam, że powinno go być stać na słowo przepraszam. Wiem, że wtedy łatwiej jest wybaczyć drugiej osobie. Dobranoc wszystkim. Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Novaja,wcale nie powiedziane,że nie usłyszysz od niego ,,przepraszam",bądz cierpliwa ,nie naciskaj,być może on tak samo jak Ty,zblokował się psychicznie,potrzeba czasu ,jeszcze raz czasu,w miesiąc trudno jest wszystko sobie ,,poukładać" ,daj mu czas a tymczasem skup się na swoim zdrowieniu,nie czekaj na jego reakcje,tu muszą popracować obie strony nad sobą ,wtedy być może poprawią się i relacje i wtedy wyjdzie szczere słowo,,przepraszam" nie z przymusu . Za tę wiadomość podziękował(a): Katarzynka77, novaja Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Słowo przepraszam nie załatwia sprawy. Ono ma sens w autobusie, pociągu, w sklepie....taki zwrot grzecznościowy, bo kogoś niechcący szturchnęłam albo proszę o umożliwienie mi przejścia. W życiu czyny, nie słowa sie liczą. Może lepiej pokonac góre lodową, spróbować usiąść obok siebie, posiedzieć w milczeniu. Dac sobie czas. To dla Was trudny czas. On wkracza w swoje nowe życie, Ty poznajesz jego nowego. Na orbicie krążą stare schematy, mieszają sie z nowymi, powstaje bariera trudna do pokonania. Potrzeba czasu, takiego bez oczekiwań. Bez Twojego poczucia krzywdy i bez jego poczucia winy. To już było i nie da sie tego zmienić. Można jednak życ tym co jest teraz, nie karmiąc sie przeszłością. Nowe i trudne. Słowo raz wypuszczone nigdy nie powróci. Emilka Alkoholiczka Za tę wiadomość podziękował(a): Katarzynka77, Krysia 1967, novaja, dzordzklunej, Tomasz23, Aknum Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Znowu coś dodam od siebie. Bardzo trudno mi żyć z tym człowiekiem, który jest moim mężem a tak naprawdę wcale nim nie jest. Nie rozmawiamy ze sobą od ponad dwóch miesięcy. Po odbytej przez męża terapii było w miarę dobrze, tzn. trochę ze sobą rozmawialiśmy, przeważnie o zwyczajnych, codziennych sprawach. Trochę też poruszaliśmy temat odbytego leczenia i spotkań w grupie AA, na które mąż chodzi w każdą niedzielę. Nigdy jednak nie naciskałam żeby opowiadał mi jakieś szczegóły z tych spotkań. Często to ja inicjowałam rozmowę, mąż żadko się odzywał, po pracy zasiadał przed telewizorem i zasłużenie odpoczywał. Starałam się być normalna, nie poruszać drażliwych tematów i nie wracać do przeszłości. Gotowałam w miarę możliwości, podawałam mu obiad. Często mówił, że sam sobie przygotuje posiłek. Zaproponował też remont na co chętnie się zgodziłam. Nawet się nie pokłóciliśmy podczas tego remontu, nie przeklinał co ma w zwyczaju kiedy coś musi zrobić w domu lub kiedy coś mu nie wychodzi. Aż pewnego majowego dnia na moje słowa skierowane do syna aby ten pomógł ojcu, który jest nie ogarnięty(właśnie takiego słowa użyłam) zareagował w sposób, którego nie mogę zaakceptować. Zwrócił się do mnie w sposób chamski używając wulgarnych słow. Powiedział tylko jedno zdanie a ja postanowiłam, że tym razem nie przejdę nad tym do porządku dziennego. Dorosły syn też słyszał mężowską wypowiedź. Oczywiście syn nie zareagował w żaden sposób. Zwróciłam mężowi uwagę żeby tak się do mnie nie zwracał. Od tamtej pory nie odzywa się do mnie. Ja także milczę. Postanowiłam, że nie pozwolę dłużej traktować siebie w taki sposób. Opisałam to wszystko tak szczegółowo bo zwyczajnie nie mam komu o tym opowiedzieć. Teraz jest mi odrobinkę lżej. Nie odezwę się do niego pierwsza. Przez te wszystkie lata naszego małżeństwa źle mnie traktował, nie było przemocy fizycznej ale psychiczna z całą pewnością. Wiele razy dał mi odczuć, że jestem gorsza niż on. Nawet zwracając się do mnie nie używał mojego imienia, tylko imienia mojej matki. Mówiłam, że mi to nie odpowiada ale to nic nie dawało. W chamski i bezczelny sposób zwracał się do mnie wielokrotnie. Mogę to wszystko tłumaczyć w ten sposób, że to dlatego, że nie panował nad emocjami albo, że to z powodu choroby alkoholowej. Jednak nie chcę go usprawiedliwiać. Jak to dobrze że mogę tutaj się otworzyć i napisać o swoich odczuciach. Dziękuję. Za tę wiadomość podziękował(a): Moni74, jerzak, marcin, karencja Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Ostatnia edycja: przez novaja. Zaproponował też remont na co chętnie się zgodziłam. Nawet się nie pokłóciliśmy podczas tego remontu, ... Aż pewnego majowego dnia na moje słowa skierowane do syna aby ten pomógł ojcu, który jest nie ogarnięty (właśnie takiego słowa użyłam) zareagował w sposób ... chamski używając wulgarnych słow. Powiedział tylko jedno zdanie, a ja postanowiłam, że tym razem nie przejdę nad tym do porządku dziennego. Od tamtej pory nie odzywa się do mnie. Ja także milczę. Postanowiłam, że nie pozwolę dłużej traktować siebie w taki sposób. Wiele razy dał mi odczuć, że jestem gorsza niż on. W chamski i bezczelny sposób zwracał się do mnie wielokrotnie. Mogę to wszystko tłumaczyć ..., że nie panował nad emocjami albo, że to z powodu choroby alkoholowej. Jednak nie chcę go usprawiedliwiać. novaja widzisz - komunikacja, to podstawa w rozumieniu się w związku. Strzeliłaś mu gola, a on wyrównał na 1 : 1 . Ty uważasz, że w pijanym życiu Ciebie nie szanował i wyegzekwujesz to w trzeźwym. Rozumiem Twoje postanowienie: dość chamstwa. Rozumiem też jego emocje. NIEOGARNIĘTY - jak to mógł odebrać? Może przygłup, może leń, może niezorganizowany, niezdecydowany, niedorobiony, bojaźliwy, niewierzący w siebie, ... Nie wiem jak długo Twój mąż chodzi na te niedzielne spotkania, ale nie sądzę by nie zabolało go takie określenie. Czy miał prawo Ci wypalić - nie wiem, widocznie to go zraniło i tylko agresją słowną potrafił to pokazać. Może tak - spróbujcie razem rozmawiać właśnie o tym co czujecie? Trzeba schować dumę własną na chwilkę. No, właśnie - kto ma to zrobić PIERWSZY? Ten mądrzejszy, pokorniejszy, rozsądniejszy - kto nie postrzega tego od razu, jako przyznanie się do błędu, winy. Kto stwierdzi, że milczenie jest najgłupszą formą komunikacji i jest też karmieniem się urazą, pielęgnowaniem jej. Nikomu to nie służy. Może dojrzewacie do takiej chwili, a może po prostu ODDALACIE się od siebie co raz bardziej. Trudno powiedzieć. Życzę Ci roztropności, mądrości - byś potrafiła nie wyrzekając się siebie pozostać w dobrych relacjach z bliską Ci osobą. Bądź sobą, a prawdę swą głoś spokojnie i jasno - jak to jest w Desideracie. Nie wstydź się mówić tego co czujesz - jeśli wierzysz i masz świadomość, że to Ciebie nie umniejsza. Czy nagle stracisz swą twarz u siebie? NIE. Może pokażesz mu jak można próbować wyjść z patowej sytuacji. Serdecznie pozdrawiam. Za tę wiadomość podziękował(a): Alex75, marcin, Krysia 1967, novaja, Aknum Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji. Ostatnia edycja: przez andrzejej. Opisałaś trochę zmian u swojego męża. Z twojego postu wynika, że jest na jakimś etapie zdrowienia. Najpierw terapia, teraz AA, domyślam się że jeszcze jest dużo do zmiany a to wymaga czasu. A co z Tobą? Co ty robisz żeby zdrowieć ze współuzależnienia? Za tę wiadomość podziękował(a): novaja Proszę Zaloguj lub Zarejestruj się, aby dołączyć do konwersacji.

pokłóciliśmy się i on się nie odzywa